قَالَ الصَّادِقُ ( ع ) : كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْرِفُنَا وَ هُوَ مُسْتَمْسِكٌ بِعُرْوَةِ غَيْرِنَا « 1 » : كسى كه گمان مىكند ما را مى شناسد در حالى كه به ريسمان ديگران چسبيده است ، دروغگو است . يعنى خودش ، خودش را فريب مىدهد . و در حديث ديگر : قَالَ الصَّادِقُ ( ع ) : كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ مِنْ شِيعَتِنَا وَ هُوَ مُتَمَسِّكٌ بِعُرْوَةِ غَيْرِنَا « 2 » . چنين شخصى كه خود را شيعه مىداند خود فريبى مىكند . كافى است صدرويان ما كمى به اندرون و وجدان خود توجه كنند . گاهى مى گويند : ما اصول انديش مان را از قرآن مى گيريم و در مسائل فرعى از ارسطوئيات استفاده مى كنيم . حديث ديگر : . . . فَكَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ مَعَنَا وَ هُوَ مُتَعَلِّقٌ بِفُرُوعِ غَيْرِنَا « 3 » . به ويژه وقتى كه ارسطوئيات با بودائيات در هم آميزد و نامش « عرفان » باشد كه بى ترديد عرفان سرخ پوستان بهتر از اين است زيرا توحيدشان نسبت به اين مخلوط ، سالم تر است . اگر بناست عرفانى غير از عرفان و معرفت اهل بيت ( ع ) داشته باشيم چرا عرفان سرخ پوستان را بر نمى گزينيم ؟ و در پايان : از نو به اولين عامل قوام دين در كلام على ( ع ) توجه فرمائيد : عالم ناطق مستعمل بعلمه : عالم بيانگر كه علمش را به كار گيرد . پس عالمى كه انحرافات فكرى و فرهنگى را مى بيند و در مقابل آن ها علمش را به كار نمى گيرد ، جايگاهش چيست ؟

--> ( 1 ) - معانى الاخبار - بحار ، ج 2 ص 83 . ( 2 ) - بحار ، ج 2 ص 98 . ( 3 ) - كافى ج 8 ص 203 ( حديث شماره 336 ) چاپ دارالاضواء .